Ένας Μήνας Χωρίς Γυμναστική

Πρόσφατα, ακριβώς πριν ένα μήνα χειρουργήθηκα. Ήταν μια επέμβαση - λαπαροσκόπηση που ευτυχώς εξελίχθηκε ομαλά. Γλίτωσα την τομή και κατέληξα με 4 τρύπες στην κοιλιά.

Όλα αυτά είναι πρωτόγνωρα για μένα: η διαδικασία του χειρουργείου, η διανυκτέρευση στο νοσοκομείο, η αποκατάσταση και κυρίως η αίσθηση του να μη μπορείς να κάνεις αυτό που θέλεις. Στην προκειμένη περίπτωση, εδώ κι ένα μήνα δεν μπορώ να γυμναστώ και αυτό με σκοτώνει!

Και φυσικά η ανάρρωση! Περνάω μια περίοδο που τρώω συνέχεια. Έχω περιορίσει την κίνηση μου μου στο ελάχιστο. Δουλειά - σπίτι, σπίτι - δουλειά. Και έχω και τους γονείς μου να με κανακεύουν, να μαγειρεύουν και να βοηθάνε στα καθημερινά. Καθιστική ζωή λοιπόν, σε συνδυασμό με λαιμαργία... άστο καλύτερα!

Εγώ. Σήμερα.

Πλέον αισθάνομαι αρκετά καλά, δυνατή ώστε να ξεκινήσω ξανά να γυμνάζομαι. Και με τις ευλογίες του  γιατρού πια.  Μιας και έχουμε άλλους 3 μήνες ως το καλοκαίρι, λέω αυτή τη φορά να μπω δυναμικά. Να τεστάρω τη δύναμη μου και να παρακολουθώ την πρόοδο μου. Επειδή γνωρίζω καλά τον εαυτό μου, ξέρω ότι αν δεσμευτώ δημοσίως θα έχω τα καλύτερα αποτελέσματα.

Σε 2 μήνες λοιπόν από τώρα θα ξαναδώ το γιατρό μου.

Σε 3 μήνες θα ξαναβάλω selfie στον καθρέφτη του μπάνιου!

Εσύ έχεις βάλει ποτέ στόχους στη γυμναστική; Πως πήγε; 
Έχεις μήπως κάποιο στόχο για φέτος; 
Θα χαρώ να ακούσω την ιστορία σου στα σχόλια!